با  دلی  روشن در  این ظلمت سرا  افتاده ام

نور مهتام که در  ویرانه  ها  افتادهام

سایه پرورد ، از چه گشتم صید  خاک

تیره بختی بین ،کجا  بودم کجا  افتادم

جای  در بستان سرای عشق  میباید مرا

عندلیبم از  چه  در  ماتم سرا  افتادم

پایمال مردمم از  نارسایی  های  بخت

سبزه  ی  بی  طالع ام در زیر پا  افتادم

خار  ناچیزم مرا در بوستان مقدار  نیست

اشک  بی  قدرم ز  چشم  آشنا  افتاده ام

تاکجا  راحت  پذیرم یا  کجا  یابم  قرار

برگ  خشکم  در  کف باد  صبا  افتاده ام

بر من ای  صاحب  دلان رحمی که  از غمهای  عشق

تا  کجا  افتاده ام  از  دل  جدا  افتاده  ام

لب  فرو  بستم  رهی بر روی  گلچین  و  امیر در

فراغ همنوایان  از نوا  افتاده ام

دوست دارم  شمع  باشم  در  دل شبها  بسوزم

روشنی  بخشم میان  جمع  و  خود  تنها  بسوزم

شمع  باشم  اشک  بر خاکستر پروانه  ریزم

یا سمندر  گردم  و در  شعله  بی  پروا  بسوزم

لاله ای  تنها  شوم  در  دامن صحرا  برویم

کوه  اتش  گردم و  در حسرت  دریا  بسوزم

ماه  گردم در شب  تاره سیه  روزان بتابم

شعله اهی  شوم خود را  ز  سر تا  پا بسوزم

اشک شبنم باشم و بر گونه گلها بلغزم

برق  لبخندی  شوم  در غنچه ی لب ها  بسوزم

یا  ز  همت  پر  بسایم بر  ثریا همچون عنقا

یا  بسازم  انقدر با  آتش دل تا  بسوزم

سلام

یه  سال  گذشت  با  همه  بدی  و  خوبی هاش  گذشت

یه  سال  عمرم  و  گرفت  و  جاش فقط   چند  تا  لبخند و  کلی  اشک  بهم  هدیه  کرد

اره  همین  زندگی  و میگم  خیلییارو  ازم گرفت  و  گذشت

اومدم  تا  سالگرد وب  لاگمو  که  یه  ساله   شد تبریک  بگم

در غریبانه ترین لحظه های تنهایی خویش چشمانم را که در ان دریای از محبت موج می زند

 به تو خواهم بخشید تا هیچ گاه به پاکی احساسم شک نکنی

               جشن میلادت مبارک

My heart is receptacle of all forms,

قلب من پذيراي همه صورتهاست

My heart is a meadow for the wild deer,

قلب من چراگاهيست براي غزالان وحشي

A convent for the Christian,

و صومعه اي است براي راهبان ترسا

A temple for idols,

و معبدي است براي بت پرستان

And a Kaba for the Moslem pilgrim,

و كعبه اي است براي حاجيان

My heart is the Tables of Torah,

قلب من الواح مقدس تورات است

And the book of Koran,

و كتاب آسماني قرآن

My religion is love,

 دين من عشق است

Wherever its steed may take me.

و مركب عشق مرا به هر كجا خواهد سوق مي دهد

And this my creed  And this is my faith.

مذهب من  و اين است ايمان و

       امشب در خلوت

تنهایی ام آهسته آهسته بی تو گریستم  

   کاش صدای هق هق گریه ام را باد به تو می رساند
     

 تا بدانی که بی تو چه می کشم...
   

      کاش قاصدک به تو می گفت که در غیاب تو 
     

    رودی از اشک به راه انداخته ام...
    

     و کاش پرنده ی سوخته بال عاشق از جانب من
  

       به تو این پیغام را می رساند که: 
      

   امید و آرزوهایم بی تو آهسته آهسته
   

      در حال فروریختن است....

   ای غم تو همزبان بهترین دقایق حیات من هستی

  لحظه های هستی من از تو پر شده

  ای جدایی تو بهترین بهانه گریستن !

بی تو من به اوج حسرتی نگفتنی رسیده ام

ای نوازش تو بهترین امید زیستن !

در کنار تو

   من ز اوج لذتی نگفتنی گذشته ام .

اخرین برگ ابن درخت هم به خاک نشست

بی آنکه بدانم

بی آنکه شاد باشم یا غمگین

ناباوری سنگین در چشمهایم

مبهوت

..........

...........

چگونه ممکن بود

آخرین امید هم به خاک نشست

من به فکر فرداها

بی بهانه زندگی کردن

بی بهانه خواندن

بی بهانه پرواز کردن

جوی باریکی که مرا به حقیقت رساند

فردا روز دیگری است و دیگر روزی است

امتحانی دیگر

...........

............

چرا همیشه فکر می کنم کسی را دارم که به او دل ببندم ؟!

فردا روز دیگری است

آخرین امید هم به باد.........

مانده ام از فردا نفس خواهم کشید ؟!

حرف خواهم زد ؟!

به یاران نوید آزادی خواهم داد؟!

 

از نور ؟!

از عشق ؟!

از شیرینی رنجهایی که به جان می خریم ؟!

به امید گشایشی بهتر؟